Nu heb ik dus een soort van nieuw huis. Ik ben nog niet helemaal klaar. Iemand zei ooit: ‘Een huis is nooit af,’ op mijn mededeling ruim een jaar terug, dat ze ‘wel mag komen kijken als het af is, hoor!’
Ze is inderdaad nog niet geweest.
Maar daarbuiten ben ik dus alsnog druk. Wie niet, tegenwoordig? Terwijl vriendin S. haar been de nodige rust gunt- brommers, ik krijg er een punthoofd van- werkt zij volgens mij gewoon door. Buiten de IKEA-gordijnen en HEMA-verfkwasten om heb ik daar ongelooflijk veel bewondering voor. En Madrileense vriendin N. is ertoe verplicht op bed te zitten én te werken. Waarom zit zij dan op bed, vraag je je af, wel, je kunt soms zomaar, plotsklaps een allergie ontwikkelen. Door luchtvervuiling, in Madrid een zeer bekend verschijnsel. Mocht je nu vertwijfeld je lippen pruilen en een wenkbrauw optrekken: heb jij er wel eens een eekhoorn gezien?
Wat ik je brom.
En ik klus, en ik werk. En daardoor miste ik net een deadline. Want toen ik gisteravond na wijn, lachen en Youtube mijn bed indook, vergat ik even dat met tien uur, tien uur ‘s ochtends werd bedoeld in dit geval.
En dat was jammer. Maar ‘no problem’, volgens mijn eindredacteur.
Bedankt maat.
Het leven is immers al zwaar genoeg.
Ik vind je lief. En ik mis je. Ik wil ergens volgende week mijn skibroek ophalen in U. En ik ga op een moment wanneer ik jou kan ontmoeten voor een warme drank of borrel op ‘t Neude. Want het is te lang geleden. Ik wil even recht in je gezicht zeggen wat een lieve vriendin je bent, en je een knuffel geven!
Kus!
Hooo ik geloof dat ik dan deels debet ben aan het missen van een deadline, of in ieder geval aanleiding. Sowwy! Gelukkig is je eindredacteur een toffe peer, Staat hij dus niet helemaal strak van de steroïden voor tijdens het fitnissen.